In de begindagen van pc’s draaide alles om het uitpersen van elk beetje geheugen dat je kon krijgen. De IBM pc, gelanceerd in 1981, was een echte mijlpaal, maar had een grote beperking: hij kon slechts 1 MB RAM aan. Dat lijkt nu misschien niet veel, maar destijds was het een enorme prestatie. Naarmate software veeleisender werd en de prijzen voor geheugen daalden, werd die kleine 1 MB een knelpunt, vooral bij programma’s die meer RAM nodig hadden. Dus bedachten technici deze vreemde oplossing genaamd ‘expanded memory’ \u2013 een soort manier om het systeem te laten denken dat er meer RAM was dan het in werkelijkheid had. Het doel was om meer data te kunnen verwerken en zwaardere software te draaien zonder je hele systeem overhoop te halen. Dit vereiste geheugenbanken die naar behoefte konden worden in- en uitgewisseld, maar het was niet perfect. Je had speciale drivers, uitbreidingskaarten en veel configuratiewerk nodig. Soms werkte het in \u00e9\u00e9n keer, soms niet, afhankelijk van de hardware- en softwarecombinatie. Het is interessant om te zien hoe ze erin slaagden om beperkte hardwaremogelijkheden uit te breiden met slimme, zij het omslachtige, oplossingen v\u00f3\u00f3r de tijd van modern geheugenbeheer. Dat verklaart veel over de obstakels waar vroege pc-gebruikers tegenaan liepen.<\/p>\n
Als je met klassieke Windows- of DOS-software aan het rommelen bent en je wilt het geheugen uitbreiden, moet je een aantal autoexec.bat- en config.sys-bestanden aanpassen. De reden? EMS-drivers zoals EMM386.sys moeten correct geladen worden en je geheugencontrollers moeten goed afgesteld zijn. Je ziet waarschijnlijk zoiets in config.sys<\/strong> :<\/p>\n Hiermee geeft u Windows of DOS opdracht om de geheugenbeheerders te laden en uitgebreide geheugenondersteuning in te schakelen. Zorg ervoor dat de paden overeenkomen met uw daadwerkelijke configuratie. Schakel ook alles op uw systeem uit wat de geheugentoewijzing zou kunnen blokkeren, zoals onnodige drivers of conflicterende instellingen.<\/p>\n Vervolgens stelt u in autoexec.bat de omgevingsvariabelen in, zoals:<\/strong><\/p>\n Het is een beetje een handmatige dans, en het werkt niet altijd perfect \u2013 vooral niet als je BIOS of moederbord het niet goed ondersteunt. Houd er ook rekening mee dat moderne moederborden of besturingssystemen hier niet goed mee overweg kunnen, dus het is meestal alleen nuttig op oude hardware of emulators.<\/p>\n Soms, als je echt wilt experimenteren zonder je echte hardware te verpesten, kunnen virtualisatietools zoals DOSBox of VMware uitkomst bieden. Ze emuleren de hardwareomgeving en je kunt EMS-ondersteuning binnen hun instellingen configureren. In DOSBox hoef je bijvoorbeeld alleen maar het conf-bestand te bewerken en het volgende toe te voegen:<\/p>\n Dit maakt uitgebreide geheugenemulatie mogelijk. Je kunt dan je oude software draaien en kijken of deze het uitgebreide geheugen herkent zoals verwacht. Dit is veel eenvoudiger dan trial-and-error op fysieke hardware, vooral omdat de meeste moderne machines de oude BIOS-trucs niet ondersteunen.<\/p>\n Tegenwoordig is het proberen om uitgebreid geheugen aan de praat te krijgen een mix van nostalgie en prutsen met oude systeemconfiguraties. Er komt behoorlijk wat trial-and-error bij kijken, vooral bij echte vintage setups. Het belangrijkste is het begrijpen van het kernconcept: geheugenbanken die worden in- en uitgewisseld, geen nieuw RAM-geheugen. Dat maakte het een slimme noodoplossing voordat hardware- en besturingssysteemondersteuning dit inhaalde. Toch is het best gaaf om te zien hoe mensen destijds hardwareknelpunten omzeilden \u2013 zonder al die handige plug-and-play die we nu als vanzelfsprekend beschouwen. Veel succes met sleutelen, en hopelijk helpt dit iemand om meer uit zijn of haar antieke systemen of emulators te halen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" In de begindagen van pc’s draaide alles om het uitpersen van elk beetje geheugen dat je kon krijgen. De IBM pc, gelanceerd in 1981, was<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1484","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hulp"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1484","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1484"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1484\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1484"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1484"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1484"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}device=C:\\DOS\\HIMEM. SYS device=C:\\DOS\\EMM386. EXE RAM <\/code><\/pre>\nset BLASTER=A220 I7 D3 lh copy \/b somefile.ext <\/code><\/pre>\nMethode 2: Een ge\u00ebmuleerde of virtuele machineomgeving gebruiken<\/h3>\n
[config] emm = true <\/code><\/pre>\nSamenvatting<\/h3>\n
\n
Afronding<\/h2>\n