Over computergeheugen gesproken, er zijn een heleboel typen die geleidelijk uit de mode raakten naarmate de technologie zich ontwikkelde. E\u00e9n ouderwets type dat ik steeds weer tegenkwam, is magnetisch kerngeheugen \u2013 ook wel kerngeheugen genoemd. Het is inmiddels een beetje een relikwie, maar eerlijk gezegd is het de voorloper van het RAM dat we tegenwoordig gebruiken. Het was enorm populair in de begindagen van computers, vooral voordat de siliciumchips het overnamen. Als je nieuwsgierig bent of gewoon probeert te begrijpen hoe die oude machines in vredesnaam gegevens opsloegen, is dit een goed beginpunt. Het is fascinerend hoe deze technologie echt werkte, ook al is hij nu enorm verouderd. Bovendien kan kennis van de ins en outs van kerngeheugen handig zijn voor vintage computerprojecten of gewoon voor nerdy nieuwsgierigheid.<\/p>\n
Magnetische kerngeheugens bestaan \u200b\u200buit een wirwar van kleine ferrometalen ringetjes \u2013 kernen genoemd \u2013 die vroeger elk ongeveer 2, 5 mm dik waren. Deze ringetjes zijn als individuele stukjes opslag, omdat hun magnetische ori\u00ebntatie (noord- of zuidpool) aangeeft of de data een 0 of een 1 is. De bedrading is wat het allemaal doet werken: er lopen draden door deze kernen en door specifieke draden op te laden, kun je de magnetische status instellen of uitlezen. Het is een beetje vreemd, maar om data te lezen, stel je een kern in op nul, en als die al een 1 was, induceert die verandering in het magnetische veld een stroom in de sensordraad \u2013 dus je weet dat het een 1 was. Het addertje onder het gras? Het leesproces wist feitelijk data, dus je moet die kern daarna herschrijven. Het is nogal destructief, vandaar de noodzaak om direct na het lezen terug te schrijven. Ik weet niet zeker waarom het werkt, maar het werkte gewoon, en het was betrouwbaar genoeg voor die tijd.<\/p>\n
Grootte is belangrijk: de originele ringen waren behoorlijk groot \u2013 ongeveer 2, 5 mm in diameter \u2013 en moesten worden losgemaakt. Naarmate de productie verbeterde, werden ze kleiner \u2013 tot 0, 33 mm in 1966 \u2013 wat betekende dat er meer cores in een kleinere ruimte pasten, er minder stroom nodig was en het over het algemeen goedkoper was. In sommige configuraties kon je een paar megabytes aan core-geheugen hebben \u2013 zoals de 1, 2 MiB in de PDP-6 van MIT uit 1964 \u2013 die een rib uit je lijf kostte ($380.000) en een behoorlijk groot deel van de ruimte in beslag nam (stel je een gigantische kast voor).Toch is dat, vergeleken met vandaag de dag, belachelijk klein, maar destijds was dat een enorme hoeveelheid geheugen \u2013 enorm, duur en een echt technisch hoogstandje.<\/p>\n
Het verhaal van het magnetische kerngeheugen begint in de jaren 40, maar het explodeerde pas echt in 1951 toen er een paar doorbraken plaatsvonden. De sleutel was om uit te vinden hoe je de kernen met slechts een paar draden kon aansturen \u2013 dankzij Jay Forresters systeem met samenvallende stroom \u2013 en hoe je na het lezen kon schrijven, dankzij An Wang. Die schrijf-na-lezen-truc was cruciaal, want bij het lezen werden de gegevens gewist, dus je moest ze terugschrijven \u2013 nogal irritant, maar het werkte.<\/p>\n
Wat de productie betreft, werden deze kernen met de hand van draden voorzien, wat nu gek klinkt, maar destijds de beste methode was. Er was een machine die draden in een 128×128 kernarray kon plaatsen in slechts 12 minuten, in plaats van wat voorheen 25 uur met de hand duurde \u2013 een regelrechte vooruitgang. Het hele proces was nog steeds delicaat en ingewikkeld, vooral omdat de kernen precies in een hoek van 45 graden moesten worden geplaatst. Ik heb gelezen dat die productiestappen een enorm knelpunt vormden, wat waarschijnlijk verklaart waarom kerngeheugen een tijdje zo duur en zeldzaam was.<\/p>\n
Wat opvalt, is hoe veerkrachtig het was \u2013 niet-vluchtig, wat betekent dat het gegevens bewaarde zonder stroom, onaangetast door elektromagnetische velden (EMP’s) en straling. Dat maakte het perfect voor militaire en ruimtevaarttoepassingen, vooral tijdens de Koude Oorlog. Het is best bizar om te bedenken dat een deel van dat kerngeheugen in ruimtevaartuigen zoals de spaceshuttle of zelfs in militaire vliegtuigen waarschijnlijk te maken kreeg met bizarre omstandigheden en gewoon bleef doorwerken. Het enige nadeel was dat het schrijven van gegevens temperatuurgevoelig was \u2013 sommige systemen hadden verwarmingselementen of werden zelfs in verwarmde oliebaden geplaatst om alles stabiel te houden, omdat je een specifieke temperatuur moest handhaven voor een betrouwbare werking. In sommige opstellingen kon je door simpelweg op de printplaat te tikken waarop de kernarray was bevestigd, tijdelijk vreemde problemen “oplossen” \u2013 vermoedelijk een slechte draadverbinding of iets dergelijks. Raar, maar zo ging dat in die tijd met de technologie.<\/p>\n
Magnetische kerngeheugens waren in principe van midden jaren 50 tot midden jaren 70 de norm, waarna ze werden vervangen door goedkopere, snellere halfgeleider-RAM. Toch helpt het bestuderen ervan te verklaren hoe we van gigantische, kwetsbare, dure technologie zijn overgestapt op de slanke chips die tegenwoordig alles aandrijven. En als je ooit een oude mainframe of vintage computer in handen krijgt, is het een leuk verhaal om te ontdekken hoe hun geheugen gegevens opslaat.<\/p>\n
Hopelijk geeft dit een goed inkijkje in een echt oude maar fascinerende technologie. Of het nu voor historische curiosa of vintage projecten is, weten hoe magnetische kerngeheugens werken, kan sommige hedendaagse technologie wat minder mysterieus maken. Veel succes met het graven in de old-school spullen \u2013 wie weet, misschien blaast iemand het ooit nieuw leven in voor nichegebruik of verzamelaars!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Over computergeheugen gesproken, er zijn een heleboel typen die geleidelijk uit de mode raakten naarmate de technologie zich ontwikkelde. E\u00e9n ouderwets type dat ik steeds<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1473","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hulp"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1473","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1473"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1473\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1473"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1473"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/help.peacedoorball.blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1473"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}